Α-α-α-αβραμόπουλος

Καμαρώστε βλέμμα πολιτικού με όραμα. Προσέξτε πόσο φυσικά και αβίαστα βγαίνει στον κο.Αβραμόπουλο το «σωστό» βλέμμα, το βλέμμα που λέει «ξέρω τι φταίει, ξέρω πως θα το λύσω, είμαι ταγμένος σε αυτό το σκοπό, πάντα για τον πολίτη».Και όλα αυτά με μια απλή κίνηση των οφθαλμών του.

Κατόπιν διαβάστε την συνέντευξη του από το link στο τέλος του κειμένου (όσοι αντέξετε, όσο αντέξετε κάντε μια προσπάθεια να την διαβάσετε όλη, έστω και μια διαγώνια ανάγνωση, πάρτε τη στην τουαλέτα που λέει ο λόγος). Και τώρα πείτε μου, αυτή η εκτενής συνέντευξη δεν είναι σαν να μετουσιώνει σε κείμενο το βλέμμα που προηγουμένως περιέγραψα; Εγώ προσωπικά και χωρίς να διαβάσω την συνέντευξη, με το βλέμμα και μόνο τα κατάλαβα όλα, αυτό το γεμάτο νόημα βλέμμα απάντησε σε όλους τους προβληματισμούς μου και «χόρτασε» την πνευματική μου πείνα. Μιλάμε για έπος κοινοτυπίας, πολιτικού marketing και αντίστοιχης «γλώσσας» που τα λέει όλα και δεν λέει τίποτα. Ο Πάγκαλος σίγουρα θα καμαρώνει για τον χαρακτηρισμό «ο κος.Τίποτας».

Προς θεού, δεν έχω τίποτα προσωπικό με τον κο.Αβραμόπουλο,. Μια χαρά δημιούργημα πολιτικού marketing είναι, με την φωτογένεια του, με το άσπιλο παρελθόν, με τον κεντρώο προσανατολισμό του (η μεγάλη δεξαμενή ψήφων), μια χαρούλα τον βρίσκω. Αν ήταν στην Αμερική (που θα έπρεπε, και για αυτόν και για εμάς) την θέση γερουσιαστή την είχε στο τσεπάκι του. Από τις θέσεις ευθύνης που τοποθετήθηκε, πέρασε και δεν ακούμπησε. Μόνο τα κάγκελα στους δρόμους άφησε ως πολιτικό έργο, ενώ έγινε και τραγούδι από τον Τζιμάκο. Και ενώ δεν ενοχλούσε και δεν τον ενοχλούσαν, μου βγαίνει καμαρωτός-καμαρωτός και μου αναγγέλλει Εθνική στρατηγική για την Υγεία και επανίδρυση του Ε.Σ.Υ.

Ναι εντάξει, και εγώ πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός αξίζει να σηκώσει ευρωπαϊκή κούπα αλλά δεν το βγάζω προς τα έξω, σεβόμενος την ψυχική υγεία των γύρω μου αλλά και την σωματική μου ακεραιότητα. Πραγματικά προσέξτε την ποιότητα των εξαγγελιών του και την οφθαλμοφανή αποτελεσματικότητα των «τομών» που προτείνει (α, να μην ξεχάσω την παντελή απουσία παραδοχής προσωπικής και παραταξιακής ευθύνης για την υπάρχουσα κατάσταση, τόσο καιρό που είναι εκεί ο άνθρωπος ενημερωνόταν, τώρα ήρθε η ώρα για πράξεις).

Σύμφωνα με τον κο.Αβραμόπουλο το σύστημα υγείας νοσεί (έλα ρε Κολόμβε). Και τι χρειαζόμαστε για να βάλουμε τέρμα μια και καλή στα προβλήματα που ταλανίζουν το συγκεκριμένο σύστημα και κατ’επέκταση τον απλό πολίτη;

Α) Πρώτα από όλα χρειαζόμαστε σίγουρα την ενεργό συμμετοχή του κου.Αβραμόπουλου, γιατί σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και προκατόχους του, για αυτόν «ο χώρος της Υγείας, χώρος ιδιαίτερης ευαισθησίας και ενδιαφέροντος, κάθε άλλο παρά ως ναρκοπέδιο αντιμετωπίζεται, καθώς αποτελεί προνομιακό πεδίο για την ανάδειξη της προσφοράς στον πολίτη» (μα θαυμάστε πόσο διακριτικά περιγράφει ότι διοικεί μαγαζί γωνία και του δίνεται η ευκαιρία να προβληθεί!)

Β) Να ξεριζωθούν «ορισμένα εγγενή λειτουργικά χαρακτηριστικά του τομέα παροχής υπηρεσιών Υγείας, όπως η ασυμμετρία στην πληροφόρηση και η προκλητή ζήτηση, που έχουν ως αποτέλεσμα ο χώρος να παρουσιάζει κάποιες στρεβλώσεις»(με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και καθησυχάζουμε τον απλό πολίτη για την υφιστάμενη κατάσταση η οποία δεν έχει τα χάλια της τα μαύρα αλλά μόνο παρουσιάζει κάποιες στρεβλώσεις, ενώ με την-ως άλλος διαφωτιστής- χρησιμοποίηση όρων του στυλ «ασσύμετρη πληροφόρηση & προκλητή ζήτηση» του δίνουμε για πρώτη φορά να καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει.)

Γ) Να προβούμε σε προσλήψεις τουλάχιστον 20.000 νοσηλευτών παρακάμπτοντας ΑΣΕΠ και άλλες αντίστοιχες διαδικασίες (ε, εκλογές έρχονται, να μην εξασφαλίσουμε ότι θα ξαναβγούμε ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο μας..). Τώρα, το πώς συνδυάζεται η επιχειρηματολογία για ενίσχυση του ρόλου του ιδιωτικού τομέα στην υγεία με την ταυτόχρονη διόγκωση του δημόσιου τομέα, μη μου θέλετε μασημένη τροφή, υπουργός είναι ο καημένος δεν είναι υπνωτιστής να σας τα «περάσει» την ώρα που βλέπετε τηλεόραση…)

Και επειδή κάθε καλή εθνική στρατηγική έχει και τους άξονες της, δεν θα μας άφηνε παραπονεμένους ο πολιτικός ταγός μας.

Το νέο Εθνικό δόγμα για την υγεία βασίζεται σε τρεις στρατηγικούς άξονες:

Διαφάνεια στη λειτουργία του συστήματος,
Οικονομία στη διαχείριση των πόρων
Ανθρωποκεντρικός πολιτισμός Στην προσφορά υπηρεσιών.

Ε μα είναι δυνατόν να μην το ρίξεις δαγκωτό σε αυτόν τον άνθρωπο; Αλλά βέβαια, ουδείς προφήτης στον τόπο του. Είναι απίστευτο το πόσο «κούφια» είναι τα λόγια του. Πραγματικά, δοκιμάστε στον τίτλο «Εθνικό δόγμα για την Υγεία» να αντικαταστήσετε το «Υγεία» με οποιονδήποτε άλλο δημόσιο τομέα (και την μεγάλη πλειοψηφία του ιδιωτικού) και πείτε μου δεν είναι εκπληκτικό το πόσοι ταιριάζουν οι άξονες αυτοί σε κάθε περίσταση; Το one size fits them all καταδεικνύει την σε βάθος γνώση του αντικειμένου από την πλευρά του κου.Αβραμόπουλου.

Μας τα παίρνουν που μας τα παίρνουν χωρίς να μας ρωτήσουν (εισφορές ΙΚΑ). Μας αναγκάζουν-παρότι μας τα παίρνουν-να ξαναδώσουμε και στις ασφαλιστικές. Να γινόμαστε κάθε μέρα θύματα ελεεινών υπηρεσιών και αυταρχικής συμπεριφοράς γιατρών-δημοσίων υπαλλήλων. Και δεν αντιδρούμε. Πρέπει να τεστάρουν και από πάνω τις αντοχές μας με τις αβραμοπουλικές τομες;

Ας τον κάνουν πρεσβευτή καλής θελήσεως στον ΟΗΕ. Ας τον κάνουν αντιπρόσωπο της Ελλάδας στην Unicef. Ας τον βάλουν να παρουσιάζει παιχνίδια Bingo την Κυριακή μετά την Εκκλησία (στο target group γυναίκα άνω των 65 παίζει μπάλα μόνος του). Εμείς τι φταίμε; Ήμαρτον ρε σείς (Γεωργίου speaking)

http://www.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=2000

Και για κλείσιμο,σύνθημα αναρχικών στον τοίχο του γηπέδου του Πανιωνίου

"Φοράμε κουκούλες, γιατί στην ρουφιανιά είσαστε μανούλες"

Το πρωί το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν

Αυτό το blog κοσμείται στην αριστερή του πλευρά από μια εικόνα που καταγγέλλει την ανικανότητα. Λοιπόν, πουθενά στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη εφαρμογή από τον κλάδο της βιομηχανίας και της κατασκευής.

Industrialization



Όμως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Τη δεκαετία του 50 η «Ελλάς» έχει την ευκαιρία να αποκτήσει υποδομές Δυτικοευρωπαϊκών προδιαγραφών, μέσω του ίδιου σχήματος που ξαναχτίζει την καμένη Ευρώπη, του σχεδίου Marshal. Τα λεφτά είναι πολλά. Έτσι και αλλιώς η τριτοκοσμική από πλευράς υποδομών Ελλάδα, ανήκει «εις την δύσιν» και έτσι υπάρχει σοβαρότατη πρόθεση από πλευράς Αμερικανών να ενισχυθεί η χώρα με κεφάλαια, ώστε να αποτραπεί εντελώς ο κομμουνιστικός κίνδυνος.

Πρώτο βήμα για να ανορθώσεις μια χώρα είναι να εξυπηρετήσεις τις ανάγκες της σε ενέργεια. Έτσι οι φίλοι μας οι αμερικάνοι αναθέτουν σε μια γερμανική εταιρεία, αμερικανικών – φυσικά – συμφερόντων, να έρθει να μας φτιάξει (κάτι θυμίζει αυτό, ε;). Αυτήν την λένε Mannesmann αλλά στην Ελλάδα θα εργαστεί μέσω της θυγατρικής της ΒΙΟΚΑΤ. Γερμανοί, Αμερικάνοι και Γάλλοι μηχανικοί έρχονται να φτιάξουν το πρώτο ελληνικό διυλιστήριο και το πρώτο Power Plant. Από πλευράς μηχανικών, οι έλληνες είναι πολύ λίγοι σε ποσότητα και ποιότητα οπότε η ΒΙΟΚΑΤ επενδύει στην εκπαίδευσή τους, στέλνοντάς τους να εργαστούν στη Μέση Ανατολή, με ασύλληπτους για την εποχή μισθούς. Τα πρώτα χρόνια, στις εργασίες απασχολούνται και αμερικάνοι τεχνίτες, μέχρι οι έλληνες συνάδελφοί τους να «μάθουν τη δουλειά».

Εδώ κάποιος πρέπει να παρατηρήσει ότι το να βρεις ικανό προσωπικό τη δεκαετία του 50 και του 60 στην Ελλάδα, αποτελούσε άθλο. Η κρέμα του εργατικού δυναμικού προτιμούσε τη ξενιτιά της Γερμανίας και της Αμερικής, από την εξαθλίωση της Ελληνικής επαρχίας. Χωρίς βιομηχανική παράδοση, δεν υπάρχουν τεχνίτες που να μπορούν να εκτελέσουν τις βασικότερες κατεργασίες μετάλλου. Έτσι η ΒΙΟΚΑΤ επενδύει και στην εκπαίδευση του παραγωγικού προσωπικού. Στέλνει πολύ κόσμο να εργαστεί στο Ιράκ και στο Κουβέιτ. Στη Κοζάνη όπου κατασκευάζεται ο πρώτος μεγάλος σταθμός της ΔΕΗ, σχεδόν το σύνολο του αντρικού πληθυσμού απασχολείται στο έργο, δημιουργώντας έτσι παράδοση στο τόπο. Σήμερα, αν θέλεις να κάνεις μια πάρα πολύ σοβαρή δουλειά σε διυλιστήριο ή σε Power Plant, φωνάζεις «Κοζανίτες» να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.

Όμως οι έλληνες που βρίσκονται στα πράγματα εκείνη την εποχή, έχουν άλλα σχέδια για τη χώρα και τους εαυτούς τους. Και πρώτα από όλα βάζουν στο μάτι τα λεφτά του σχεδίου Marshal. Με κυβερνήσεις εντελώς ανίσχυρες να πάρουν έστω και μισή απόφαση, τα λεφτά γίνονται Cadillac, γούνες, κοσμήματα και διαμερίσματα στο Κολωνάκι. Την ώρα που το 99,9 % των ελλήνων πείναγε, οι γνωστοί άγνωστοι έτρωγαν τα χρήματα που στην Ευρώπη γίνονταν δρόμοι, υδροηλεκτρικά φράγματα, σχολές, γνώση. Εδώ, φτιάξαμε μια μεγάλη λεωφόρο για να νομίζει ο Aik ότι κάτι κάνουμε με τα λεφτά του αμερικάνου φορολογούμενου. Και, τι ειρωνεία, της δώσαμε το όνομα του μεγαλύτερου λαμόγιου της ελληνικής ιστορίας, του Συγγρού.

Ακόμα και έτσι όμως, το φτηνό εργατικό δυναμικό, η πλούσια παραγωγή βαμβακιού και καπνού και η φθηνή ενέργεια φέρνουν δειλά δειλά στην Ελλάδα την βιομηχανία. Η κλωστοϋφαντουργία αναπτύσσεται δυναμικά και η Ελλάδα αστικοποιείται. Τώρα υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για ενέργεια, οδικά δίκτυα και άλλες υποδομές. Το πολυτεχνείο έχει βγάλει κάμποσους μηχανικούς που μπορούν να αναλάβουν μεγαλύτερα έργα. Ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες, όπως οι ΜΕΤΚΑ, ΒΙΕΞ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΞΕΚΤΕ, ΕΔΟΚΕΤΕΡ, ΟΔΩΝ - ΟΔΟΣΤΡΩΜΑΤΩΝ ανταγωνίζονται πλέον την ΒΙΟΚΑΤ, ή τουλάχιστον παίρνουν κομμάτια από τα πολύ προσοδοφόρα βιομηχανικά και ενεργειακά έργα. Οι εργοδηγοί και μηχανικοί της ΒΙΟΚΑΤ φτιάχνουν δικές τους εταιρείες και αναλαμβάνουν υπεργολαβικά μικρά έργα των δύο μεγαλύτερων εταιρειών.



Deindustrialization

Τα πράγματα τη δεκαετία του 70 λοιπόν δεν είναι και τόσο άσχημα. Τα λεφτά είναι καλά για αυτούς που ασχολούνται με τη κατασκευή, τη ναυπήγηση και την διύλιση πετρελαίου, εργασίες όλες συναφείς και εξαρτώμενες από την τεχνογνωσία στην οργάνωση παραγωγής και την μεταλλουργία. Μάλλον παραείναι καλά. Τα κομματικά λαμόγια βλέποντας πως υπάρχουν μεγάλα περιθώρια κέρδους, αποφασίζουν πως δεν είναι δίκαιο να τρώνε μόνο οι «άλλοι». Αποφασίζουν να βάλουν χέρι ενισχύοντας τους συνδικαλιστές σαν μέσο πίεσης. Τα τέλη της δεκαετίας του 70 βρίσκουν τους εργάτες στους δρόμους ζητώντας απίστευτα ανταλλάγματα για την εποχή και τα οικονομικά πράγματα της χώρας, όπως κατάργηση της υπερωριακής εργασίας. Οι μεγάλες κατασκευαστικές, οι υποστηριζόμενες από ξένη τεχνογνωσία, αποσύρονται από την ελληνική αγορά. Οι έλληνες που έχουν κάνει επενδύσεις στριμώχνονται, είτε να συμπράξουν είτε να πουλήσουν. Αρχές δεκαετίας 80 και ο αείμνηστος υπόσχεται στους εργάτες λαγούς με πετραχήλια. Οι κρατικοποιήσεις των βιομηχανικών μονάδων είναι στην ημερήσια διάταξη. Έχει γίνει η μεγάλη ζημιά.

Η κατασκευή, συντήρηση, επέκταση και οργάνωση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων στηρίζεται στη τεχνογνωσία. Στην Ελλάδα το 1980 είχαμε δική μας τεχνογνωσία όση είχε και η Ζιμπάμπουε. Όταν οι ξένες εταιρείες (Mannesmann, Foster Whiller Italiana) αποσύρθηκαν λόγω των «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ στο ίδιο συνδικάτο», των εξωφρενικών απαιτήσεων των εργατών και της δυσκολίας συνεννόησης με την απίστευτα ανίκανη ελληνική κυβέρνηση, πήραν μαζί τους και ότι πιο ωφέλιμο προσέφεραν στο τόπο, τη τεχνογνωσία.

Τα αποτελέσματα αναμενόμενα. Η Ελληνική βιομηχανία διαλύεται, αλλά σε αυτό συνετέλεσαν και άλλοι παράγοντες. Η δημιουργία μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και η κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής απαιτεί μακροχρόνιο σχεδιασμό. Εδώ όμως οι υπουργοί δεν μπορούσαν να κανονίσουν σε πια μπουζούκια να πάνε το βράδυ. Τελικά στην αγορά έμειναν μόνο επιχειρηματίες-τυχοδιώκτες, οι οποίοι ξεκίνησαν από χαμηλά και με διάφορες κομπίνες και «συμπράξεις» με το ελληνικό δημόσιο, κατάφεραν να διευθύνουν μικρότατες αλλά αρκετά προσοδοφόρες κατασκευαστικές εταιρείες. Ούτε λόγος φυσικά να γίνεται για επιστημονική προσέγγιση της παραγωγής, εξειδίκευση και επένδυση σε νέες τεχνικές και εργαλεία, αφού οι άνθρωποι ήταν εντελώς αγράμματοι. Τα κέρδη κατατίθενται στα μπουζούκια και το ελληνικό πεντάγραμμο ζει τη καλύτερη εποχή του. Οι ναυπηγοεπισκευαστικές βάσεις μαραζώνουν και η 17Ν σκοτώνει τον Περατικό που ήθελε να επενδύσει στα ναυπηγία του Σκαραμαγκά. Η ανεργία στους εργάτες του συνδικάτου μετάλλου στο 30% και η ΓΣΕΕ ζητάει και πετυχαίνει την κατάργηση της υπερωριακής εργασίας.
Καταστροφή.



Ανεργία, τριτοκοσμικοί δείκτες ατυχημάτων, μαύρη εργασία, φοροδιαφυγή, κακοτεχνία, έλλειψη ποιοτικού ελέγχου, είναι τα χαρακτηριστικά της ελληνικής βιομηχανίας και κατασκευής μέχρι το 1996. Και τότε…

Αλελούγια

Κερδίζουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η χώρα δεσμεύεται και ξεκινάει η κατασκευή γιγαντιαίων, για την Ελλάδα, έργων. Μετρό, αεροδρόμιο, Αττική Οδός, Εγνατία Οδός, γέφυρα Ρίου - Αντιρίου είναι έργα που μια χώρα 10 εκ. ανθρώπων φτιάχνει σε μια 50ετία, όχι 10ετία. Αποτέλεσμα της τόσης μεγάλης βιασύνης είναι τα έργα να υπερβούν κατά πολύ τους προϋπολογισμούς τους. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχει ένα τεράστιο κέρδος, εκτός από αυτό φυσικά της χρήσης των έργων. Ξαναμπαίνει επιτέλους στην Ελλάδα τεχνογνωσία. Τα έργα τα έχουν αναλάβει κυρίως ξένες πολυεθνικές που προσλαμβάνουν έλληνες μηχανικούς. Μάλιστα η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που το 2000 μπορούσε να πιάσει δουλειά μηχανικού, και να αμειφθεί πλουσιοπάροχα, οποιοσδήποτε είχε τουλάχιστον ένα χέρι να κρατάει calculator. Ο χώρος της κατασκευής βρίσκει το Ελντοράντο και όλοι πέφτουν με τα μούτρα να φάνε ψωμάκι. Άλλοι μάλιστα πιο πολύ από άλλους. Αλλά δεν έχει σημασία. Οι ξένοι εργάτες δουλεύουν, το χρηματιστήριο παίρνει φωτιά, οι εταιρείες συμβούλων πουλάνε συμβουλές (ή αέρα κοπανιστό), οι έλληνες χτίζουν μεζονέτες στο Ντράφι και όλοι είναι χαρούμενοι. Δεν έχει πραγματικά σημασία το ότι κάποιοι κλέβουν. Το χρήμα κινείται και υπάρχει πραγματική ανάπτυξη. Αλλά που πάν χωρίς τον ξενοδόχο;

Αμ δε

Τα έργα τελειώνουν, η φούσκα του χρηματιστηρίου σκάει και τα λεφτά φεύγουν για να κάνουν χαρούμενους τους Ελβετούς, ενώ οι έλληνες παίρνουν δάνεια για να διατηρήσουν τη μεγάλη ζωή που έκαναν για μερικά χρόνια. Τι έμεινε από όλα αυτά.

Τεχνογνωσία. Οι Έλληνες μηχανικοί είναι ικανοί να αναλάβουν πλέον δύσκολα έργα. Οι επιχειρηματίες όμως δεν είναι, γιατί οι επιχειρηματίες είναι άσχετοι και αγράμματοι. Αφού έφυγαν οι μεγάλες ξένες κατασκευαστικές, έμειναν πίσω οι τυχοδιώκτες τις δεκαετίας του 80 και οι νεόπλουτοι μικροεργολάβοι της καρπαζιάς. Είναι τα προϊόντα 20 χρόνων απαξίωσης της γνώσης και ενίσχυσης του «μάγκα», μικροαπατεώνα, περιπτερά. Δεν γνωρίζουν τις λέξεις «οργάνωση» και «επένδυση». Χειρότερα ακόμα. Δεν γνωρίζουν ότι για να συνεχίσουν να κερδίζουν, το επιχειρηματικό παιχνίδι πρέπει να παίζεται δίκαια.

Σήμερα στην Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί σοβαρή επιχείρηση μεσαίου μεγέθους που να ασχολείται με την κατασκευή. Ενώ η χώρα χρειάζεται ακόμα πολλά έργα υποδομών, το καθεστώς του ενός πελάτη (κράτος), κόβει τα φτερά σε οποιονδήποτε θέλει να ανταγωνιστεί και να κερδίσει επειδή είναι καλύτερος. Κέρδος βγάζει μόνο αυτός που:
• Φοροδιαφεύγει.
• Παίρνει έργα με απευθείας ανάθεση, δηλαδή λαδώνει το κρατικό μηχανισμό.
• Έχει αρκετό θράσος να κλέβει το ΙΚΑ των εργαζομένων του.

Και όλα αυτά επειδή οι πολιτικοί είναι τόσο αναμεμιγμένοι στις δουλειές των εργολάβων που οποιαδήποτε κίνηση εξυγίανσης σίγουρα θα βλάψει κάποιο συνάδελφό τους. Το κράτος λοιπόν, με διάφορα εργαλεία, κρατάει σε ομηρία τους επιχειρηματίες.

Το βασικότερο εργαλείο είναι η απαγόρευση της υπερωριακής εργασίας. Φυσικά δεν μπορεί να γίνει έργο χωρίς υπερωρίες, λόγω του ότι πρέπει το ωράριο να είναι αρκετά ελαστικό ώστε να μπορεί να αποσβένει τις αυξομειώσεις στην ένταση εργασίας που παρατηρούνται πάντα στα κατασκευαστικά έργα. Αναγκαστικά οι εργολάβοι καταφεύγουν στη πληρωμή των εργαζομένων τους με «μαύρα» και φυσικά δεν πληρώνουν ΙΚΑ για τις ώρες αυτές. Η τακτική αυτή είναι 200% παράνομη και ο μόνος τρόπος για να μην πάει φυλακή ο εργολάβος είναι να λαδώσει τους υπαλλήλους του ΙΚΑ και της εφορίας. Ο κρατικός μηχανισμός κρατάει έτσι στο χέρι τους εργολάβους με την παραοικονομία και το ξέπλυμα χρήματος να επιβάλλουν τους όρους τους στις διάφορες δοσοληψίες.

Επιχειρώντας ο εργολάβος υπό τέτοιες συνθήκες, λογικό είναι να μην μπορεί να κάνει μακροπρόθεσμα πλάνα. Άρα δεν έχει νόημα να επενδύσει στην γνώση αφού αυτή θα δώσει καρπούς μετά από καιρό. Άρα τον μηχανικό τον χρειάζεται τελικά για βιτρίνα, γραμματέα, εργοδηγό ή απλώς μπαμπούλα του προσωπικού. Η γνώση απαξιώνεται για άλλη μια φορά και τα έργα εκτελούνται με το πατροπαράδοτο τρόπο:
…«πάμε παιδιά όλοι μαζί, εεεεειιιιόπππ».