So Far, So Good, So What…?

Η καραμπινάτη αφορμή δόθηκε (Πάρνηθα).
Έγινε το «σπρώξιμο» και τα PRιλίκια (blogging κοινότητα, SMS, διψασμένα για AGBίδικα νούμερα κανάλια, «γιατί έτσι με βολεύει» αντιπολίτευση, καλά και κακά όλα μέσα..)για να έρθει το θέμα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Ο κόσμος (ευκαιριακός και μη) ανταποκρίθηκε.

Τώρα απομένει το δυσκολότερο κομμάτι. Πως όλη αυτή η «ευαισθητοποίηση» και ο «αγωνιστικός παλμός» δεν θα ξεφουσκώσουν με την πάροδο του χρόνου σαν άλλη μια φάση «Η Μακεδονία είναι Ελληνική».

Οι «αισιόδοξοι» της υπόθεσης παιανίζουν για την ανάγκη αυτοοργάνωσης, του εθελοντισμού και γενικότερα της προσέγγισης «οι από πάνω είναι ανίκανοι και πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας».

Ενώ συμφωνώ τα μάλλα με την ανικανότητα, για το κομμάτι του «πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας» εκφράζω τους παρακάτω προβληματισμούς:

Α) Οι διάφορες μορφές εθελοντισμού και αυτοδιαχείρισης (εθελοντική αναδάσωση, περιπολίες πολιτών κτλ) μπορούν να παράγουν καλύτερα αποτελέσματα μόνο όταν λειτουργούν συμπληρωματικά σε κάποιο «κεντρικό» σχέδιο δράσης. Κεντρικό σχέδιο δράσης δεν υπάρχει (αν υπήρχε δεν θα καιγόταν η Πάρνηθα). Και 5.000 εθελοντές δασοπυροσβέστες να μαζέψεις (που λέει ο λόγος) αν τσακώνεται το δασαρχείο με την γενική γραμματεία και αυτή με την σειρά της με την πυροσβεστική και όλοι μαζί δεν μπορούν να σε στείλουν στα σωστά σημεία, οι 5.000 εθελοντές καλύτερα να πάνε για κοψίδια στα Βλάχικα.

Β) Άντε και πες ότι πηγαίνεις το παραπάνω σχέδιο ένα βήμα πιο πέρα και αναλαμβάνεις σε εθελοντικό επίπεδο να καλύψεις πλήρως τον κρατικό ρόλο.(Δηλαδή ως άλλος Μαικ Λαμάρ καταφέρνεις να βρεις χρηματοδότηση για τον απαραίτητο εξοπλισμό, δημιουργείς μια υποτυπώδη οργάνωση των εθελοντών παραμερίζοντας τα κλασικά ελληνικά εγωιστικά σύνδρομα του «εγώ θέλω να είμαι πρόεδρος», κτλ).

Δεν «δουλεύει» σωστά η φάση της πυρόσβεσης, γίνομαι πυροσβέστης.

Ναι αλλά και το σύστημα υγείας, δεν «δουλεύει». Θα γίνω γιατρός;
Και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες δεν «δουλεύουν». Θα γίνω κατά σειρά πολεοδόμος,εφοριακός και ικατζής;

Στην γαμωκοινωνία που ζούμε, μας έχουν ανατεθεί διακριτοί ρόλοι. Είμαι τραπεζικός, αυτό έχω σπουδάσει και με αυτό βγάζω το ψωμί μου. Για να υπάρχει κάποιος που να παίρνει αποφάσεις και να νομοθετεί για την πυρόσβεση και την προστασία των δασών, προβλέπεται η ύπαρξη πολιτικών και «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας»(μη χέσω). Για να υπάρχει κάποιος που σβήνει τις φωτιές και να περιπολεί στα δάση πληρώνω τις εισφορές μου και από αυτές (βάσει πάλι κάποιου πολιτικού προγραμματισμού) πληρώνεται και αυτός.

Αν αποφασίσω-ή «νουθετηθώ» ή εξαναγκασθώ αν δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή-να γίνω τραπεζικός-πυροσβέστης, γιατί π.χ να συνεχίζω να πληρώνω τις εισφορές μου για να πληρώνεται ο πυροσβέστης;

Και επίσης γιατί να μην γίνω και τραπεζικός-πυροσβέστης-αστυνομικός; Μετά τις περιπολίες στα δάση, να «κόβω» αρματωμένος βόλτες γύρω από την γειτονιά μου και να κυνηγάω τον κάθε σκουρόχρωμο /ανατολικοευρωπαίο ύποπτο εγκληματία; Το πράγμα ξεφεύγει αρκετά….

Συνεπώς κατά την γνώμη μου έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία η με κάποιο τρόπο διαμόρφωση της ευαισθητοποιημένης κοινής γνώμης σε ένα μοχλό πίεσης προς τα αρμόδια κέντρα αποφάσεων ώστε αυτά να βελτιώσουν (όσο γίνεται) τις ήδη υπάρχουσες υποδομές, και επειδή και πάλι το πράγμα δεν θα δουλεύει τέλεια, να «κολλήσει» επάνω ο εθελοντισμός και η αυτοοργάνωση και να «μπαλωθούν» οι βέβαιες ατέλειες και ελλείψεις.

Επίσης, με δεδομένη την ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα και τα αρκετά παραδείγματα μαζικών κινητοποιήσεων και «ευαισθητοποιημένης κοινής γνώμης» που τελικά αποδείχτηκαν mass hype σαπουνόφουσκες (από Μακεδονία μέχρι Vodafone) μιας πλειοψηφίας με short memory χρυσόψαρου, το ζητούμενο είναι πως μεταδίδεις και επικοινωνείς το μήνυμα «κοιτάω το δάσος και όχι το δέντρο».

Δηλαδή, καλά τα «Έξω οι εμπρηστές» και «Αναδάσωση τώρα» αλλά συνεπικουρούμενα και από διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης. Καλά τα «Όχι στις υποκλοπές» αλλά σε συνδυασμό με κατανόηση του τι σημαίνει προστασία προσωπικών δεδομένων.

Ειδάλλως, σε επίπεδο ευαισθητοποίησης και κοινωνικής εγρήγορσης ακόμα και η Πάρνηθα θα είναι φάση «Άνθρακες ο θησαυρός..»

Απονομή Δικαιοσύνης

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1999, ένας σεισμός 5,9 Ρίχτερ από το ρήγμα της Πάρνηθας έπληξε την Αττική με τελικό απολογισμό 137 νεκρούς και σημαντικές υλικές καταστροφές.

Περίπου το 1/3 των ζωών που χάθηκαν (για την ακρίβεια 39 άνθρωποι), κυριολεκτικά θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια του εργοστασίου της Ρικομέξ. Δημιουργήθηκε σημαντικός θόρυβος γύρω από το θέμα, το οποίο απασχόλησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τα ΜΜΕ που βρήκαν λαυράκι καθώς η υπόθεση Ρικομέξ συνδύαζε πολλά από τα θεμελιώδη του «πιασάρικου ρεπορτάζ» όπως:

α) Θάνατος-οδυρμός-μαυροντυμένες μάνες (κοντινό πλάνο)

β)Αναζήτηση ευθυνών-πάνελ σεισμολόγων, πολιτικών μηχανικών, διοικητικών παραγόντων-Κραυγή «Που είναι το κράτος; Που είναι οι αρμόδιοι;»

Εδώ θα μου πείτε «Ναι, ντάξει κάτι ψιλοθυμάμαι από την φάση αλλά τι σε έπιασε και τα ξανασκαλίζεις; Κάνεις τεστ για Αλτσχάιμερ και απώλεια μνήμης; Εδώ έχουμε φρέσκα κουλούρια όπως η φωτιά στην Πάρνηθα….»

Και εγώ αν διάβαζα τα παραπάνω την ίδια αντίδραση θα είχα. Όταν είχε σκάσει το θέμα με τη Ρικομέξ είχα διαβάσει κάτι στα πεταχτά, το παρακολουθούσα όσο διάστημα οι φιλάνθρωποι και αντικειμενικοί καναλάρχες έκριναν ότι έπρεπε να το διατηρήσουν στην δημοσιότητα και μετά πάμε για άλλα (λυπάμαι που το αποδέχομαι, αλλά δυστυχώς αυτή είναι συνήθως η φυσιολογική εξέλιξη τέτοιων καταστάσεων όταν δεν έχεις προσωπικό ενδιαφέρον ή κάποιο κοντινό πρόσωπο αναμεμιγμένο).

Διαβάζοντας όμως πρόσφατα μια μικρή σχετική καταχώρηση για το θέμα και μετά από κανα δυο κουβέντες με φίλους, αποφάσισα να ξανασχοληθώ και να ξαναθυμηθώ την ιστορία και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται περί λαμπρού παραδείγματος για το πώς αποδίδεται η δικαιοσύνη στην Ελλάδα όπως επίσης και γιατί μερικές φορές η επιστροφή στο νόμο του Λυντς έχει και τα δίκια της.

Δώστε βάση

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής 15 πραγματογνώμονες κατέθεσαν στις δικαστικές αρχές στοιχεία για εγκληματικές παραλείψεις και παρατυπίες, σκόπιμες κακοτεχνίες και παράνομες συνθήκες που ουσιαστικά οδήγησαν-με αφορμή την σεισμική δόνηση- στην κατάρρευση του κτιρίου.

Ενώ αρχικά υπήρχαν σκέψεις για παραπομπή 11 ατόμων ως υπευθύνων, σε πρώτη φάση απαλλάσσονται 5 από αυτούς (4 μέλη του διοικητικού συμβουλίου και ένας μηχανικός), στην πορεία απαλλάχτηκαν άλλοι 4, και οι δυο εναπομείναντες κατηγορούμενοι (ο πολιτικός μηχανικός και ο αρχιτέκτονας του κτιρίου), σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα στην πιο πρόσφατη δίκη, θα δικαστούν για την πλημμεληματική πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Εάν γίνει δεκτή η πρόταση του εισαγγελέα, το αδίκημα παραγράφεται λόγω παρέλευσης 5ετίας.

Συνεχίζω. Οι συγγενείς των θυμάτων είχαν εγείρει αξιώσεις αποζημίωσης. Δεν ξέρω πως-και πόσο- αποτιμάται χρηματικά μια ανθρώπινη ζωή αλλά εν πάση περιπτώσει είναι μια μορφή «αποζημίωσης» για αυτούς που χάθηκαν. Κάποιοι εκ των συγγενών πραγματοποίησαν εξωδικαστικό διακανονισμό με την Ρικομέξ. Στους υπόλοιπους, σύμφωνα με διάφορες δικαστικές αποφάσεις εκδικάστηκε συνολικό ποσό περίπου δύο εκατομμυρίων ευρώ. Η Ρικομέξ κήρυξε πτώχευση και δήλωσε αδυναμία πληρωμής (σύμφωνα μάλιστα με δηλώσεις συγγενών και πρώην εργαζομένων, η εταιρία απλά «μεταφέρθηκε» στο εξωτερικό και συνεχίζει κανονικά την λειτουργία της, κάτι που δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν να επαληθευτεί ). Πραγματοποιήθηκαν πλειστηριασμοί περιουσιακών στοιχείων της εταιρίας, από τα έσοδα των οποίων όμως δεν καταβλήθηκε δραχμή στους συγγενείς των θυμάτων καθώς «ήταν χαμηλά στην κατάταξη των δικαιούχων» ενώ και μια εκ των πιστωτριών τραπεζών της εταιρίας προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας αναίρεση των αποφάσεων για καταβολή αποζημίωσης.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο τώρα, 8 χρόνια μετά και ύστερα από αξιοσέβαστο αριθμό δικαστικών αποφάσεων, δαιδαλωδών διαδικασιών και νομικών τεχνασμάτων. Οι συγγενείς των θυμάτων καλούνται να αποδεχτούν ότι ουσιαστικά η κατάρρευση του κτιρίου-που προκάλεσε τον χαμό των ανθρώπων τους- ήταν θέλημα θεού ή ο κακός ο λύκος φύσηξε λίγο παραπάνω στην πόρτα του και ότι επίσης-παρότι υπάρχουν νομικές αποφάσεις- είναι πιο πιθανό ο Βασίλης Λεβέντης να γίνει πλανητάρχης παρά αυτοί να εισπράξουν οιουδήποτε είδους αποζημίωση.

Δεν ψάχνω για εξιλαστήρια θύματα. Ούτε έχω πρόσβαση στο δικαστικό υλικό που συγκεντρώθηκε ούτε τις γνώσεις για να προσδιορίσω την σοβαρότητα, έκταση και προσωποποίηση της ανθρώπινης ευθύνης και να πω φταίει ο τάδε μηχανικός ή ο δείνα αρχιτέκτονας ή ο Χ καρεκλοκένταυρος πολεοδόμος που έκανε τα στραβά μάτια ή ο Ψ δικαστικός που σύμφωνα με το γράμμα του νόμου απεφάνθη ότι ουσιαστικά δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες.

Αλλά πραγματικά, ζώντας στη χώρα που κανένας δεν έχει ευθύνη για τίποτα, που οι αναποτελεσματικές και για τα μάτια του κόσμου ΕΔΕ είναι περισσότερες και από τις πολυκατοικίες στην Αθήνα, που η πολιτική ευθιξία υπάρχει μόνο σαν όρος στο λεξικό, που η υπόθεση του παραδικαστικού κυκλώματος είναι πλέον six feet under (ορίστε ρε που δεν δουλεύουν αγαστά η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία), ποιος θα ήθελε να είναι στην θέση ενός εκ των συγγενών των θυμάτων; Ποιος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει αν την επόμενη φορά που κάποιος ανερυθρίαστος πολιτικάντης ή δικηγορίσκος θα δηλώσει «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη», ζωστούν με εκρηκτικά και κάνουν τα δικαστήρια Κούγκι;
(Υ.Γ 1 Εσείς περιμένετε να αποδοθούν ευθύνες για την καταστροφή στην Πάρνηθα….)

(Υ.Γ 2 Γαμάτη η συναυλία Metallica)

Σας μυρίζει κάτι καμένο;

Ξέχασε κανείς τον φούρνο ανοικτό; Αμάν, γρήγορα γιατί θα καεί το φιλέτο της Πάρνηθας! Τι ; ! ; Κάηκε ; ! Αμάν ζημιάαα!!! Για μια στιγμή...δεν πειράζει, έχω φτιάξει μια χορταστική σαλάτα Πηλίου. Θα φάμε αυτήν!

Έχετε δίκιο. Δεν είναι ώρα αυτή, για άνοστα αστεία.Είναι ώρα για κλάματα, ώρα για Μάρθα Βούτση. Αλλά γιατί κλαίτε, χτυπιέστε, οδύρεστε και τσουρομαδιέστε; Ζείτε σε μια χώρα μαγική. Που συλλαμβάνει ανθρώπους που φυτεύουν δέντρα (Πεδίον του Άρεως), που εξωθεί σε απεργία πείνας για το αυτονόητο (ελεύθερη πρόσβαση σε παραλίες), που με την βοήθεια του Θεού έχει βαλθεί να κάνει γήπεδα γκολφ προστατευόμενες περιοχές (Κρήτη), που οι διάφοροι Πάχτες γίνονται Αρπάχτες σε μια νύχτα(πάντα νύχτα) μέσα, ο εθνικός δρυμός σας μάρανε. Και τι έγινε μωρέ; Όπως είπε και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης (όχι οτι αν ήταν οι άλλοι θα λέγανε κάτι διαφορετικό δηλαδή,) ''υπάρχουν και άλλα δάση''. Λίγα μεν, αλλά που θα πάει θα τα κάψουμε κι αυτά.(το τελευταίο δεν το είπε.)

Δεν μπορώ να σας καταλάβω. Πότε το Ελληνικό σχολείο σας έμαθε να εκτιμάτε πραγματικά τη φύση και πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν τα διάφορα οικοσυστήματα στο ''ευ ζειν'' του ανθρώπου; Ποιός εθνικός φορέας σας/μας μίλησε ποτέ για εθνικούς δρυμούς και χαζομάρες; Πόσα παιδιά, ας πούμε μόνο της Αττικής για να μην ρεζιλευτούμε τελείως, ήξεραν ότι υπάρχει εθνικός δρυμός δίπλα τους και τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Για να δω χεράκια...Αφού λοιπόν, ουσιαστικά, δεν ξέρετε τι χάθηκε γιατί τέτοιος οδυρμός; Είχατε(με) αντιδράσει καθόλου σε ότι προηγήθηκε; Στα παραπάνω παραδείγματα (άντε να βγάλω την απεργία πείνας που κινητοποίησε κάποιο κόσμο) και σε προηγούμενες φωτιές(φωτιά στην Πεντέλη, στην Χακλκιδική πχ) άνοιξε καμία μύτη; Μόνο κάποιοι ''γραφικοί οικολόγοι'' όπως χαρακτηρίζονται και χλευάζονται κάποιοι άνθρωποι που πραγματικά προσπαθούν, από τους τους τύπους του φραπέ και της παντόφλας. Όχι δηλαδή ότι κι εγώ που γράφω για αυτό, γίνεται τίποτα αλλά αν δεν τα πω θα σκάσω...

Συγνώμη όμως, μάλλον σας αδικώ. Το κράτος είναι που δεν κάνει τίποτα. Εσείς είσαστε καλοί ανθρώποι, όπως λένε και στα χωριά. Εσείς δεν πετάτε τις γόπες από το τασάκι του αυτοκινήτου στο δρόμο, ούτε τρυπάτε τις εξατμίσεις από την μηχανή για να κάνει θόρυβο, δεν μαρσάρετε άσκοπα μέσα σε κατοικημένη περιοχή, δεν πετάτε τα σκουπίδια έξω από τους κάδους, δεν σβήνετε τα τσιγάρα σας στην αμμουδιά, δεν ζητάτε σακούλα για το παραμικρό, δεν μπαζώνετε τα ρέματα, δεν έχετε 5 αμάξια σε μια 4μελή οικογένεια, δεν αφήνετε τις βρύσες να τρέχουν άσκοπα, δεν κάνετε ντους με σαμπουάν μετά το θαλασσινό μπανάκι σας στην ντουζιέρα που μπορεί να έχει στην παραλία, δεν, δεν, δεν...Έχετε δίκιο, δεν μπορεί να είστε εσείς. Θα είναι τίποτε ανόητοι Σουηδοί, μάλλον...

Σας εκνεύρισα, ε; Ωραία, υπέροχα, φανταστικά!!! Επιτέλους μια αντίδραση. Νόμιζα ότι τόσα χρόνια είχατε κοιμηθεί,αλλά όχι! (Αθάνατε δικτάτορα Μεταξά). Του Έλλην ο τράχηλός ζυγό δεν υποφέρει και ξανά προς τη δόξα τραβά,τραβά, τραβά (με ρυθμό εμβατηρίου). Άλλωστε, ακόμα έχουμε δουλεία να κάνουμε. Το είπε και ο υπουργός Δημ. τάξεως: ''Η επιχείρηση είχε μερική επιτυχία''. Άρα, έμεινε και λίγο ακόμα να κάψουμε. Τον σιγοντάρησε και ο Πρωθυπουργός: ''Δάσος ήταν και δάσος θα ξαναγίνει''. Όπως αυτό της Πεντέλης που τόσο σύντομα επανέκαμψε. Ήδη εκεί, γίνεται ένα νέο δάσος. Από πολυκατοικίες.

Μας φταίνε οι πυροσβέστες; Αυτοί είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά, όπως λένε και στο χωρίο μου. Αν όλα τα άλλα που προηγούνται της δικής τους παρέμβασης δουλεύουν ρολόι και αυτοί θα δουλέψουν το ίδιο καλά. Αν δεν το κάνουν, τότε φάτε τους. Αν όμως όλος ο μηχανισμός είναι ξεκούρδιστος, ας δείξουμε λίγο περισσότερο σεβασμό σε αυτούς που τουλάχιστον κάνουν μια προσπάθεια ενώ κάποιοι, σαν άλλοι Νερωνες, απλά κοιτούν, κατακρίνουν, ψηφοθηρούν και φωνάζουν τα κανάλια για να κλάψουν σε ζωντανή σύνδεση.

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία (02/07/07), στην τελευταία σελίδα, στη στηλη του Χρήστου Μιχαηλίδη υπάρχει μια φράση του Νίκου Καζαντάκη: ''Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη Γη. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω''. Αυτός ο άνθρωπος αφορίστηκε. Το κόκκινο ελάφι και τα έλατα θα την γλίτωναν;

Υ.Γ. 1: Επίτηδες χρησιμοποίησα τους τίτλους,''εκπρόσωπος της κυβέρνησης'', ''υπουργός Δημ. Τάξεως'' , ''πρωθυπουργός''. Και οι πράσινοι τα ίδια πάνω κάτω θα έκαναν και θα έλεγαν και δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα.

Υ.Γ. 2: Επίτηδες επίσης χρησιμοποίησα, το δεύτερο πλυθηντικό πρόσωπο. Τα λέω στον εαυτό μου, κοιτώντας τον καθρέφτη. Γιατί ''το φταίξιμο Βρούτε'', όπως λέει και ο Σαίξπηρ, ''δεν βρίσκεται στα αστέρια. αλλά μέσα μας''