Αρχισαν τα Οργανα...........

Αποσπάσματα απο το πόρισμα Ζορμπά: Κατα τα άλλα στην Νέα Δημοκρατία «μας φτύνουν αλλα εμείς κρατάμε ομπρέλα.....»

”…πρέπει να θεωρηθεί ως προφανής η ύπαρξη ικανών ενδείξεων περί τελέσεως πράξεων δωροδοκίας, συνισταμένης στη διάθεση σημαντικών ποσών, εκ μέρους των εχόντων εγκληματική συμμετοχή στην επίμεμπτη συναλλαγή σε τρίτους, ο κύκλος των οποίων εκ μαρτυρικών εκτιμήσεων και υπονοιών μόνον προσδιοριζόμενος, αλλά και αναφερόμενος σε πολιτικούς χώρους συγκεκριμένους, δεν κατέστη δυνατόν να καταλήξει προδικαστικώς στο παρόν στάδιο και στη βεβαίωση της ταυτότητος συγκεκριμένων προσώπων, ως αποδεκτών προϊόντων του εγκλήματος της δωροδοκίας”

”…εκ τούτου, όμως δεν εξέλιπαν οι ενδείξεις περί υπάρξεως δωροληψίας, περί της οποίας βεβαιότης εκφράζεται εκ σαφών μαρτυρικών εκτιμήσεων και υπονοιών κατευθυνόμενων προς συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, οι οποίες δεν αναιρούνται από τη σιωπή των υπόπτων…”

”…τα κέρδη των ενδιαμέσων ήταν υπερμέτρως υψηλά. Υψηλό υπήρξε και το κέρδος της ανάδοχης JP Morgan ως προς την οποία, συμφώνως προς την αποτίμηση μαρτύρων και σύμφωνα με τα κατατεθέντα στη Βουλή από τον εκπρόσωπο της JP Morgan, η αρχική αξία του τίτλου κατά ποσοστό της ονομαστικής του αξίας δεν υπερέβαινε το 87%...”

”…οι όροι σύναψης του συμβατικού δανείου υπεβλήθησαν στις 6 Φεβρουαρίου 2006 στο υπουργείο Οικονομικών και εγένοντο δεκτοί με τη σύμφωνη γνώμη επ’ αυτών του γενικού γραμματέως του υπουργείου Οικονομικών… συνεπώς σαφής ήταν η γνώση περί της υπάρξεως του προκειμένου σημαντικού οφέλους της ανάδοχης τράπεζας, η προς την οποία προτίμηση και αποδοχή των όρων της εξηγείται προδήλως εκ του ότι η JP Morgan είχε οικονομική συμμετοχή συμβούλου και σε άλλα θέματα…”

”Σαφής ήταν η γνώση των παραγόντων του υπουργείου Οικονομικών περί της εμπορικής διαδρομής του ομολόγου, αφού η ΝΑΜ ουδέν συμφέρον είχε να κρατήσει το προς αυτήν πωληθέν ομόλογο (ρητώς αναφέρει τούτο ο Γ. Παπαμαρκάκης διαψεύδων ούτως τον ισχυρισμό του Αλεσάντρο Μπαρνάμπα, στελέχους της JP) και περί της καταλήξεώς του στην ημεδαπή. Σαφής δεν ήταν η γνώση των αυτών παραγόντων και περί του τελικού προορισμού του ομολόγου…”.

”ήταν παγκοίνως γνωστή η εκ μέρους του ΤΕΑΔΥ αθρόα αγορά ομολόγων, ως και η αποκλειστική επαγγελματική απασχόληση της ’Ακρόπολις’ με την αγορά ομολόγων”, και ότι ”… είναι αφελές να υποθέσει κανείς ότι οι κατά το φθινόπωρο του 2006 ληφθείσες αποφάσεις των διοικητικών συμβουλίων των τεσσάρων Ταμείων, που αγόρασαν το ”επίμαχο ομόλογο”, ανακοινώσιμες στο υπουργείο Απασχόλησης αλλά και στην Τράπεζα της Ελλάδος, δεν ήσαν γνωστές και σε παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών μέχρι τις εκδόσεως του ομολόγου. Πρέπει περαιτέρω να σημειωθεί ότι η δομή και οι συμβατικοί όροι του δανεισμού ήταν επωφελείς για το Ελληνικό Δημόσιο, κατέληγαν όμως σε βλάβη της περιουσίας των ασφαλιστικών Ταμείων…”

”προκύπτουν ενδείξεις περί λαβόντος χώραν παρανόμου δεκασμού τρίτων εκ μέρους αυτών, που είχαν υπέρογκοοικονομικόόφελος””θα ήταν αφελές” να πιστέψει κανείς ότι η ιστορική πορεία του ομολόγου είχε μοναδική φιλοδοξία την ”προσπόριση προκλητικής περιουσιακής ωφέλειας στις ενδιάμεσες εταιρείες…” ”και άλλοι πλην των καλών πρωταγωνιστών (Γ. Παπαμαρκάκη, Σ. Πρινιωτάκη και Γ. Αποστολίδη) ωφελήθηκαν από τα μεγάλα ποσά τωνπρομηθειών”. Ειδική αναφορά, σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, γίνεται από την έκθεση στην κατάθεση του πρώην προέδρου του ΤΕΑΔΥ, Αγ. Σημαιοφορίδη, ενώπιον της ανεξάρτητης Αρχής, ο οποίος ”χαρακτηρίζει την όλη συναλλαγή του ομολόγου ότι συνιστά θέμα πολιτικό και ότι εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα”.

Ναι αλλά τους πήραμε το Euro

Άρτι αφιχθείς στο κλεινόν άστυ μετά από ολιγοήμερη αδειούμπα εις τας Πορτογαλίας. Με γεμάτο το memory stick της φωτογραφικής, τις αποσκευές τίγκα στα μπουκαλάκια-σουβενίρ από Μαδέϊρα και Πόρτο και έχοντας μάθει πλέον ότι ο μπακαλιάρος (trademark φαγητό Πορτογαλίας) μαγειρεύεται με περισσότερους από ένα τρόπους.

Α ναι, και με ενισχυμένη την πεποίθηση ότι ζούμε στην by far ασχημότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Όπως επίσης και ότι ο ισχυρισμός «Τι τα θες ρε φιλαράκο, τα πράγματα δουλεύουν σωστά μόνο σε κάτι Αγγλίες και Γερμανίες» είναι τρελός στρουθοκαμηλισμός.

Όποτε έπεφτε το μάτι μου σε έρευνες σχετικά με βασικά στατιστικά δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης-από οικονομικούς δείκτες μέχρι διείσδυση internet-στην πλειονότητα των περιπτώσεων είχαμε την Πορτογαλία από κάτω μας. Μια χώρα με ίδιο πληθυσμό, παραπλήσια έκταση και παρόμοιες πλουτοπαραγωγικές πηγές με την Ελλάδα. Μια χώρα με σχεδόν ταυτόσημη πορεία κατά την τελευταία 30αετία («βγήκε» από-μακρά –περίοδο δικτατορίας το 1974, μπήκε στην Ευρ.Κοινότητα λίγα χρόνια μετά από εμάς). Θα μπορούσε να πει κανείς ότι διαφέρουμε μόνο στο ότι η Πορτογαλία αντλεί φθηνό εργατικό δυναμικό από τις πρώην αποικίες της ενώ εμείς από τις γύρω βαλκανικές περιοχές. (*Βλέπε παρακάτω)

Και όμως. Μπορεί όντως ο μέσος βασικός μισθός του Πορτογάλου να είναι χαμηλότερος από του Έλληνα. Μπορεί όντως το ΑΕΠ μας να αυξάνεται με ρυθμό μεγαλύτερο του αντίστοιχου Πορτογαλλικού. Μπορεί τέλος να φάγαν «π..τσα στην πρεμιέρα, π..τσα και στον τελικό»στο Euro.

Αλλά σε επίπεδο υποδομών (δρόμοι, μετρό, τρένα), «φιλικότητας» προς τον τουρίστα αλλά και τουριστικής αξιοποίησης στον μέγιστο δυνατό βαθμό (φανταστείτε ότι η περιήγηση στην Μαδέϊρα περιελάμβανε επίσκεψη στον «ψηλότερο παραθαλάσσιο λόφο της Ευρώπης και δεύτερο ψηλότερο στον κόσμο»-άκου κατηγορία,go figure) και γενικότερης αισθητικής (ειδικά αν συγκρίνουμε Αθήνα/ Θεσσαλονίκη με Λισσαβόνα/ Πόρτο) τρώμε τρελό ξύλο. Οι διαφορές αυτές (κατόπιν συζητήσεων με locals άλλα και Έλληνες που έχουν επισκεφτεί επανειλημμένα τη χώρα, με διαφορά κάποιων ετών ώστε να μπορούν να συγκρίνουν) αποδίδονται κυρίως στην σωστή-ή τέλος πάντων σωστότερη από εμάς-διαχείριση των γαμωκοινοτικών επιδοτήσεων και σε μια στοιχειώδη οργάνωση και κεντρικό σχεδιασμό.

Και αυτοί αγόρασαν Porsche Cayenne και Cherokee με τα ΚΠΣ, και αυτοί έφτιαξαν βιλλίτσες και πήραν φουσκωτά, αλλά προφανώς λιγότερα από εμάς και περίσσεψαν και κάτι «ψιλά» για έργα. Και αυτοί τραβάνε ζόρια με τον άρτο ημών τον επιούσιο αλλά έφτιαξαν ή/και διατήρησαν τους δέκα πεζοδρόμους τους για βολτάρισμα, το «γαμάτο» γραφικό τραμάκι τους για σεργιάνισμα στην πεντακάθαρη και χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο πόλη τους, τα παρκάκια τους και την πρασινάδα τους για να σπάει η τσιμεντίλα.

Και εκεί σε πιάνει το παράπονο. Γιατί στην σύγκριση με την Πορτογαλία δεν υπάρχουν πολλές δικαιολογίες (*Βλέπε παραπάνω) για τα δυσμενή για την Ελλάδα αποτελέσματα. Γιατί γίνεται ακόμα πιο εμφανής ο μεγάλος βαθμός ευθύνης του ανθρώπινου παράγοντα για την σημερινή κακομούτσουνη πραγματικότητα μας και όχι διάφοροι εξωγενείς παράγοντες που συχνά επικαλούμαστε ( και στο τέλος καταλήγουμε ότι για όλα φταίει η Τουρκοκρατία). Αλλά τι ξέρουν αυτοί οι «κουτοπορτογαλόφραγκοι»;