Συγκατοίκηση πριν το Γάμο-Round 2(The female strikes back)

Με σεβασμό στα δημοκρατικά ιδεώδη και πίστη στη αξία του διαλόγου,μεταφέρω αυτούσια και χωρίς περικοπές την απάντηση που έλαβα από αναγνώστρια-μελλοντική συμμετέχουσα στα δρώμενα του Blog, σχετικά με τους προβλήματισμούς μου περι συγκατοίκησης. (ουσιαστικά πρόκειται για ένα κείμενο που βρίθει από ροζ καρδούλες και λούτρινα ζωάκια, με φανερή την χαρακτηριστική αδυναμία του ασθενούς φύλου να γράψει κάτι ουσιαστικό λόγω νοητικής ανεπάρκειας, καθώς και πλήθος αναφορών περί ισότητας και χειραφέτησης των γυναικών-φτου κακά.Απλά το βάζουμε για να μην μας πουν σεξιστές και φαλλοκρατικά γουρούνια....).

Ακολουθεί το κείμενο...........

Μετά τις γονυπετείς παρακλήσεις* του “leuteria.stis.egkyes” και στη λογική της ισότιμης εκπροσώπησης των 2 φύλων και … επειδή ενστερνίζομαι την άποψη περί ψυχιάτρου ιδού λοιπόν το πρώτο μου πόνημα.

Αφορμή το τελευταίο άρθρο σχετικά με τα πλεονεκτήματα της συγκατοίκησης πριν το γάμο. Βαθύτερη αιτία η απόλαυση που αποκομίζω διαφωνώντας με το συγγραφέα του!

Αρχικά νομίζω ότι το θέμα της συγκατοίκησης δε μπορεί να αντιμετωπιστεί στατιστικά μεμονωμένα. Τι θέλει να πει η ποιήτρια:
1) το ξέρουμε ότι η Αθήνα έχει το μισό πληθυσμό της Ελλάδας (ας πρόσεχε!), αλλά μην ξεχνάμε ότι για το υπόλοιπο μισό (με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη) η κοινωνική κατακραυγή αποτυχημένων πειραμάτων συγκατοίκησης είναι υπολογίσιμος παράγοντας αποτροπής.
2) μεγάλη σημασία έχουν οι οικονομικές συνθήκες κάτω από τις οποίες λαμβάνεται μία απόφαση. Λίγοι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα του ανοίγματος ενός νοικοκυριού χωρίς τη συμβολή των γονιών τους (χωρίς ταυτόχρονα να ρίξουν το επίπεδο διαβίωσης στο οποίο έχουν καλομάθει). Τι θα πεις όμως στους γονείς σου ‘Δώσε μου το διαμέρισμα-προίκα μου τώρα και μερικές χιλιάδες ευρώ για επίπλωση/εξοπλισμό και αν μου ‘καθίσει’ η σχέση σε κάνα δυο χρόνια το συζητάμε για γάμο’;
3) Σε συνδυασμό με το 2) αν δεν έχεις φύγει ως την υπό συζήτηση στιγμή από την γονική εστία δεν χρειάζεσαι μόνο επιχειρήματα υπέρ τη δοκιμής πριν το γάμο, αλλά και υπέρ του να εγκαταλείψεις τη θαλπωρή, το έτοιμο φαγητό, τα σιδερωμένα ρούχα, τους πληρωμένους λογαριασμούς πριν … την ώρα σου. Μην αμφιβάλετε ότι υπάρχουν αρκετοί που αισθάνονται ως υποχρέωση και όχι δικαίωμα την ανάληψη των ευθυνών ενός σπιτιού και σπιτικού μετά το γάμο.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν από μόνα τους επιχειρήματα κατά της ‘συγκατοίκησης ΠΡΙΝ’, αλλά το … πείραμα ενδέχεται να αποτύχει από εξωτερικούς παράγοντες που ενδεχομένως να εξαλειφόταν με το γάμο.

Όμως νομίζω ότι αναλωνόμαστε σε επιχειρήματα για μία … τεχνική λεπτομέρεια παραβλέποντας το ζουμί της υπόθεσης ‘σχέση ζευγαριού’ (δεν έγραψα ανδρόγυνου και εδώ να σας δω πόσο προοδευτικοί είστε). Συμβιβασμοί λοιπόν. Αμοιβαίες υποχωρήσεις. Προσαρμογή στο ταίρι σου. Ναι και πάλι ναι, αν είναι αμφότεροι. Ναι και πάλι ναι, αν αφορούν θέματα που δεν καταπιέζουν την προσωπικότητα του ενός, αλλά την βοηθούν να εξελιχθεί προς το καλύτερο. Αν θίγουν τον εγωισμό και όχι την αξιοπρέπεια του ατόμου. Αν κινητήρια δύναμη είναι η αγάπη και η εκτίμηση (εδώ φαίνεται ότι γράφει γυναίκα J ). Όχι αν απαιτούνται και προσφέρονται μονόπλευρα. Όχι αν από πίσω κρύβεται ο φόβος της μοναξιάς (του ‘ραφιού’). Δεν μπόρεσα ποτέ μου να κατανοήσω σχέσεις τύπου ‘Βαμβουνάκη’ (με βαράει, με απατάει αλλά εγώ τον αγαπάω και υπομένω). Τουλάχιστον ψυχολογική υποστήριξη χρειάζονται όσες βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι η δύναμη της αγάπης τους θα αλλάξει τον κάθε *#$*#.
Δε θεωρώ το διαζύγιο ταμπού αλλά δε θα ήθελα να είναι η εύκολη λύση . Ούτε με το φόβο του να αποφεύγει κανείς εξαρχής τη δέσμευση. Ας έχει κανείς τα μάτια, το μυαλό και την καρδιά του ανοιχτά (πάλι μου βγαίνει το μελόδραμα) για το ένα (άντε δύο για μερικούς) ιδανικό ταίρι που μας αναλογεί. Και όταν το βρει το θέμα που τίθεται δεν είναι η συγκατοίκηση πριν ή μετά. Είναι πόσο έτοιμος/η είναι να το αναγνωρίσει και πόσο ικανός/ή να το κρατήσει για μια ζωή. Στο κάτω-κάτω δε νομίζω να χρειάζεται να συγκατοικήσεις με κάποιον για να διαπιστώσεις αν είναι τακτικός, καθαρός κλπ και αν προσφέρεται να μοιραστεί τις δουλειές. Υπάρχουν πολλές άλλες περιπτώσεις στα οποία φαίνονται αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα (ας μην το κουράσω με παραδείγματα).
Και για να δείτε ότι και εγώ ξέρω παροιμίες: από το «γουρούνι στο σακί» και το «όποιος βιάζεται σκοντάφτει» μην φτάσουμε στο «όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει».

Συγκατοίκηση πριν το Γάμο; Βλέπε Cosmopolitan σελ 52….

Κοιτάξτε γύρω σας τους παντρεμένους φίλους σας (σε ηλικίες αναγνωστών άνω των 30 το δείγμα είναι στατιστικά ικανό για εξαγωγή συμπερασμάτων. Οι μικρότερες ηλικίες να κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο και να ακούσουν τους γέρους σοφούς). Πόσοι από αυτούς συγκατοίκησαν πριν από το γάμο; Και για να είμαστε και αντικειμενικοί, βγάλτε και αυτούς που παντρεύτηκαν εσπευσμένα λόγω εγκυμοσύνης, αυτούς που παντρεύτηκαν εσπευσμένα λόγω προχωρημένης ηλικίας αλλά και αυτούς που παντρεύτηκαν με «λευκό γάμο»(είμαστε και open minded,όχι μαλακίες).Τι μένει; Στη δικιά μου βάση δεδομένων φανερά κάτω του 50% παντρεύτηκαν χωρίς να συγκατοικήσουν. Γιατί;

Γιατί ναι; Και τι σε μέλλει εσένανε; Τσολιά σταρχ….ια μας σε βάλαμε ρε φιλαράκο; Άμα λάχει παντρευόμαστε και χωρίς συγκατοίκηση. Άκου γιατί…Γιατί είμαι σίγουρος ότι αυτός είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Γιατί έχουμε ήδη μακροχρόνια σχέση και δεν υπάρχει κάτι που δεν ξέρω για τον άλλο. Γιατί εγώ μόνο παντρεμένη φεύγω από το σπίτι μου (αυτό πάει κυρίως στο ασθενές φύλο που έχει ανατραφεί με τις υπέροχες ηθικές αξίες του νεοέλληνα μικροαστού).

Βουνό το δίκιο τους. Αλλά για πάμε πάλι. Στις γνωστές σε εσάς περιπτώσεις που ζευγάρια χώρισαν σχετικά γρήγορα μετά το γάμο, ακόμα και σε περιπτώσεις που ακόμα είναι παντρεμένοι αλλά υπάρχουν σοβαρές τριβές, ή έστω σοβαρά παράπονα μεταξύ των μελών, πόσες φορές ακούσατε την έκφραση (με αρκετές διαφοροποιήσεις ως προς την λεκτική διατύπωση αλλά και την σοβαρότητα) «άλλα περίμενα και άλλα βρήκα»; Και αυτό το σχόλιο μπορεί να έχει αφετηρία από το «να μην έχω ένα πιάτο φαί και ένα σιδερωμένο πουκάμισο;» (γιατί και εμείς τα αγοράκια έχουμε ανατραφεί με τις υπέροχες ηθικές αξίες του ανατολίτη πασά) μέχρι το απλό «πρίν ήμασταν όλο αγκαλίτσες και χαδάκια και τώρα μια φορά το 15ημερο και αν».

Εννοείται ότι δεν ισχυρίζομαι πως η συγκατοίκηση θα αποτρέψει την εμφάνιση των παραπάνω θεμάτων. Ούτε καν ότι η συγκατοίκηση προ γάμου εγγυημένα θα μετριάσει την επίδραση τους. Αλλά ενώ έχω ακούσει αρκετά επιχειρήματα υπέρ του μη σημαντικού της συγκατοίκησης, δυσκολεύομαι να βρω (η τουλάχιστον να αποδεχτώ ως λογική)επιχειρηματολογία όσον αφορά τα αρνητικά της συγκατοίκησης (προσοχή, μιλάμε για τα πραγματικά-πρακτικά αρνητικά και ουχί πχ.για κολλήματα γονέων νύφης). Το πιο ευφάνταστο που άκουσα ήταν «ίσως να μην συμβιβάζεσαι- όταν πρέπει- τόσο όσο στο βαθμό που θα το έκανες αν ήσουν παντρεμένος». Ωραία λογική. Δηλαδή κάποιος πρέπει να υποχρεώνεται από την δαμόκλειο σπάθη της συμβατικής δέσμευσης για να συμβιβαστεί-υποχωρήσει και όχι από την κοινή λογική και την επικοινωνία στα πλαίσια μιας σχέσης στην οποία ενδέχεται να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του...

Οπότε γιατί όχι; Γιατί να μην θες να δεις πως την παλεύεις όταν τρως τον άλλο στην μάπα κάθε στιγμή του ελεύθερου χρόνου σου; Γιατί να μην θες να δεις πως αντιδρά ο άλλος σε καθημερινές δραστηριότητες για τις οποίες δεν έχεις καθόλου εικόνα; (από «μοίρασμα» δουλειών μέχρι κρεβατομουρμούρα ή το θέμα με το σηκωμένο καπάκι της τουαλέτας). Γιατί στην τελική να μην είσαι –στο βαθμό που είναι δυνατό- περισσότερο προετοιμασμένος για όλο αυτό το πράγμα που λέγεται συμβίωση και ότι αυτό συνεπάγεται; Ειδικότερα σε μια εποχή που α) ο μέσος όρος ηλικίας γάμου έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και ο διαθέσιμος χρόνος «καψίματος»* έχει διευρυνθεί β)λόγω του α) τη χρονική στιγμή του γάμου τα κουσούρια και οι παραξενιές και οι ασυμβατότητες-που νομοτελειακά δημιουργούν περισσότερες τριβές- είναι σημαντικά αυξημένες γ) τα πράγματα έχουν προοδεύσει, μπήκαμε στην Ευρώπη και μια κοπέλα που συγκατοικεί με έναν άνδρα δεν θεωρείται πλέον «σπιτωμένη» δ) τα διαζύγια λόγω «ασυμφωνίας χαρακτήρων» αυξάνονται σαν τα στεγαστικά δάνεια.

Ναι στη συγκατοίκηση λοιπόν, όχι στο «γουρούνι στο σακί». Ναι στην «προθέρμανση» με απλωτές, όχι στο κατευθείαν «κολύμπι στα βαθιά». Για να απολαμβάνουμε καθαρές παραλίες και αυτό το καλοκαίρι…..


*Μετά από τηλεφωνήματα χιλιάδων αναγνωστών, αποφασίσαμε-όταν κρίνουμε σκόπιμο-να προχωρούμε σε περαιτέρω επεξήγηση ιδιωματικών εκφράσεων που απαντώνται στο κείμενο αλλά ενδέχεται να μην είναι οικείες στον αναγνώστη, ώστε να τον διευκολύνουμε στην καλύτερη κατανόηση του πονήματος.
Χρόνος «καψίματος»: Το χρονικό διάστημα που έχεις διαθέσιμο για να ξοδέψεις σε διάφορες γόνιμες ή μη σχέσεις, χωρίς να αισθάνεσαι ότι σε πήραν τα χρόνια. Π.χ αν θεωρητικά ο μέσος όρος γάμου για έναν άντρα είναι τα 35 και εσύ είσαι 32, έχεις-θεωρητικά πάντα-τρία χρόνια για να «κάψεις» κατά το δοκούν

Αϊ αμ μπακ

Ένας συνδυασμός γεγονότων κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω internetική πρόσβαση και κατά συνέπεια να μην μπορώ επ ουδενί να postάρω. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι θα μου πείτε, ότι η απουσία μου πέρασε απαρατήρητη θα μου πείτε, και όλα αυτά τα ωραία που μπορούν να μου δώσουν κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσω την παραγωγή των πονημάτων μου.

Ο λόγος όμως που έθιξα το θέμα της απουσίας μου από τα blogging δρώμενα δεν ήταν άλλος από την επιθυμία να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη για την παρολίγο μετατροπή του blog σε κομματικό όργανο της Χαριλάου Τρικούπη από το Ergazomeno -για την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ από τις στάχτες του –Agori (ο οποίος παρεμπιπτόντως μετά από τον χαρακτηρισμό της υποψηφιότητας Σκαναδαλίδη ως «Βήμα Εμπρός» πετάει και ένα αφιέρωμα στον Che για ξεκάρφωμα αλλά και για να κάνει το «άνοιγμα» προς τα αριστερά και να αναδείξει την πολυσυλλεκτικότητα του πράσινου ήλιου..).Α, και για να ευλογήσουμε λίγο τα γένια μας, πείτε μου πόσο μπροστά έβλεπα ο μπούστης όταν αρκετά πριν τις εκλογές έβαζα το poll για πιθανότητα διάσπασης ΠΑΣΟΚ. Χαραμίζομαι, πάντα το λεγα..

Having said that, πάμε για ένα ποτ πουρί από σχολιασμό καθημερινότητας:

Χριστόδουλος: Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, η περιπέτεια της υγείας του συγκινεί το Πανελλήνιο και ανεβάζει θεαματικά την δημοτικότητα του (δώρο άδωρον βεβαίως καθώς τα σάβανα δεν έχουν τσέπες). Τόση ιατρική παραθυρολογία, από την εποχή του Ωνάσειου είχαμε να απολαύσουμε. Το πιο ωραίο σχόλιο που άκουσα ήταν το «Σε αντίστοιχες καταστάσεις συνήθως λέμε το –Τώρα έφυγε από τα χέρια των γιατρών και είναι στα χέρια του Θεού-στην περίπτωση του Χριστόδουλου λέμε το - Τώρα έφυγε από τα χέρια των γιατρών και είναι στα χέρια των δημοσιογράφων…». Οι οποίοι δημοσιογράφοι, βάλε κανα 3αρι μήνες (minimum) μπες βγες Χριστόδουλου στα νοσοκομεία και παράλληλο συμπούρμπουλο στην Σύνοδο για την διαδοχή του (ποια διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ και μαλακίες, εκεί να δείτε τι θα γίνει και πόσες κασέτες με εύηχα ονόματα όπως Σούζη, Λούση, Κάλλια έχουν να κυκλοφορήσουν) το ξεπέταξαν εύκολα το 2007 από άποψη υλικού για σχολιασμό.

ΠΑΣΟΚ-Διαδοχή: Τροφή για τις καλοκαιρινές επιθεωρήσεις στο Δελφινάριο. Έχει πλέον από όλα ο μπαξές. Και εκβιασμούς –από Γιωργάκη-για παροχή κοινοβουλευτικής υποστήριξης, και κατηγορίες για επικείμενη νοθεία με διπλοεγγεγραμμένα μέλη, και χτυπήματα κάτω από τη μέση με αναφορές στη συμπεριφορά Γιωργάκη όταν μας τελείωνε ο Ανδρέας (με ζουμ στη δακρυσμένη μάπα της Λιάνη), και καθιέρωση της πολιτικής ομάδας των «βαρώνων»(άκου βαρώνοι..). Και ο πυρήνας του ΠΑΣΟΚ να μοιάζει με το μετέωρο βήμα του πελαργού όσον αφορά τον ποιον θέλουν για αρχηγό, αφού για το συγκεκριμένο ζευγάρι δεν ισχύει ούτε καν το «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Για να δούμε τι θα δούμε ακόμα..

Μπάλα: Η 2η Οκτωβρίου κατατάσσεται πλέον μεταξύ 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου για τους απανταχού γαύρους ως ημέρα Εθνικής Παλιγγενεσίας. Τόσες χαρούμενες ανδρικές φάτσες ούτε σε ζωντανό διαγωνισμό του PlayBoy. Μέχρι και φωταγώγηση του Πειραιά είχαμε (α ρε Μπανανία) για το εκτός έδρας ευρωπαϊκό ξεπαρθένιασμα. Ντακς, μπράβο και επιτέλους και εύγε και υπάρχει τελοσπάντων θεός, αλλά όχι ρε φίλε και «Μπορούμε και το διπλό στο Μπερναμπέου». Πες μας τι πίνεις και δεν μας δίνεις. Και ο Τάκης σε 35 λεπτά έγινε Τάκαρος, και ο «γούνινος» Κοβάσεβιτς έγινε «Φονιάς», και ο Τζορτζεβιτς έγινε «Τζόβενιτς» και γενικότερα ξεδιπλώθηκαν όλες αυτές οι αρετές που κατατάσσουν τους έλληνες οπαδούς στις πρώτες θέσεις της αντικειμενικότητας, της υπομονής και της σταθερότητας απόψεων.


Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ: Κάνω χθες zapping στην τηλεόραση και πέφτω πάνω στο δελτίο ειδήσεων του ΣΤΑΡ. Ο Αιμίλιος Λιάτσος (Καλήσαςνύχτα) χαμογελαστός ανακοινώνει το επόμενο θέμα που είναι «Αν μια γυναίκα θέλει να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της, πρέπει να κάνει στον άντρα της striptease». Σε αυτό το σημείο κανονικά θα έπρεπε το χέρι μηχανικά να αλλάξει κανάλι εν μέσω υποσυνείδητων γαμωσταυριδιών αλλά εγώ συνέχισα γιατί α) σκάει στα καπάκια υπότιτλος «ο ρόλος των βλακών στο κοινωνικό γίγνεσθαι», το οποίο αν μη τι άλλο δημιουργεί κάποιο ενδιαφέρον και β) ο άνθρωπος είναι ζώο και άβυσσος η ψυχή του και όλα αυτά τα κλισέ που δικαιολογούν κάθε είδους ανεξήγητη μαλακία του εγκεφάλου. Και ενώ περιμένω λοιπόν να ακούσω μια συνέχεια του στυλ «σύμφωνα με τελευταία ιατρική έρευνα» ή τουλάχιστον «σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση στην Αμερική», η χαρακτηριστική φωνή του Λιάτσου με αποτελειώνει λέγοντας «αυτή την δήλωση μας έκανε η Μαρία Σκορδοπούτσογλου. Η Μαρία Σκορδοπούτσογλου συμμετείχε πέρυσι στο τηλεπαιχνίδι του Ανδρέα Μικρούτσικου Μεγάλο Παζαρι». Αυτό ήταν. Τα λόγια του ήταν σαν κλωτσιές στο κεφάλι σε πεσμένο στο έδαφος άνθρωπο. Η ώρα ήταν 20:15 (έχει σημασία η ώρα γιατί ακόμα και στο –ο Θεός να το κάνει-Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ υπάρχει κάποιου είδους λογική του στυλ «τα πιασάρικα θέματα νωρίς, τα πιο ελαφριά προς το τέλος») και κατά τα φαινόμενα η δήλωση «Αν μια γυναίκα θέλει να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της, πρέπει να κάνει στον άντρα της striptease» από το στόμα της εξέχουσας προσωπικότητας Μαρίας Σκορδοπούτσογλου είχε αξιολογηθεί ως α)είδηση ικανή να μπει στο Δελτίο (που για τα δεδομένα του ΣΤΑΡ εν πάση περιπτώσει «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα) και β) ως σημαντική είδηση, για να πάρει τέτοια χρονική θέση στα πλαίσια του Δελτίου. Και βέβαια, το υπόλοιπο του ρεπορτάζ για το θέμα να είναι διανθισμένο με ποικίλες ναζιάρικες, σεξουαλικές, ημίγυμνες πόζες της κας.Σκορδοπούτσογλου (τις οποίες φαλλοκρατικά ομολογώ ότι «ρούφηξα» σαν νεράκι..).
Και ερωτώ. Το ΕΣΡ, που έχει ρίξει πρόστιμα για ανταλλαγή αντρικού γλωσόφιλου στην TV, που έχει επιβάλλει την μεταφορά εκπομπών-reality μετά τα μεσάνυχτα λόγω του χρησιμοποιούμενου λεξιλογίου, που τέλος πάντων σε κάθε ευκαιρία προτάσσει τα·στήθη του για την προάσπιση των χρηστών ηθών, δεν μπορεί τουλάχιστον να επιβάλλει αλλαγή ονόματος (γιατί για αλλαγή περιεχομένου μωρέ μου) στο Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ; Ας το βγάλουν «Τα άπλυτα στη φόρα», «Η χαρά του μπανιστιρτζή», «Εδώ θα δείτε ότι ντρέπονται να δείξουν οι άλλοι» ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.Συγχίστηκα.Τέλος.

Ναι αλλά τους πήραμε το Euro

Άρτι αφιχθείς στο κλεινόν άστυ μετά από ολιγοήμερη αδειούμπα εις τας Πορτογαλίας. Με γεμάτο το memory stick της φωτογραφικής, τις αποσκευές τίγκα στα μπουκαλάκια-σουβενίρ από Μαδέϊρα και Πόρτο και έχοντας μάθει πλέον ότι ο μπακαλιάρος (trademark φαγητό Πορτογαλίας) μαγειρεύεται με περισσότερους από ένα τρόπους.

Α ναι, και με ενισχυμένη την πεποίθηση ότι ζούμε στην by far ασχημότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Όπως επίσης και ότι ο ισχυρισμός «Τι τα θες ρε φιλαράκο, τα πράγματα δουλεύουν σωστά μόνο σε κάτι Αγγλίες και Γερμανίες» είναι τρελός στρουθοκαμηλισμός.

Όποτε έπεφτε το μάτι μου σε έρευνες σχετικά με βασικά στατιστικά δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης-από οικονομικούς δείκτες μέχρι διείσδυση internet-στην πλειονότητα των περιπτώσεων είχαμε την Πορτογαλία από κάτω μας. Μια χώρα με ίδιο πληθυσμό, παραπλήσια έκταση και παρόμοιες πλουτοπαραγωγικές πηγές με την Ελλάδα. Μια χώρα με σχεδόν ταυτόσημη πορεία κατά την τελευταία 30αετία («βγήκε» από-μακρά –περίοδο δικτατορίας το 1974, μπήκε στην Ευρ.Κοινότητα λίγα χρόνια μετά από εμάς). Θα μπορούσε να πει κανείς ότι διαφέρουμε μόνο στο ότι η Πορτογαλία αντλεί φθηνό εργατικό δυναμικό από τις πρώην αποικίες της ενώ εμείς από τις γύρω βαλκανικές περιοχές. (*Βλέπε παρακάτω)

Και όμως. Μπορεί όντως ο μέσος βασικός μισθός του Πορτογάλου να είναι χαμηλότερος από του Έλληνα. Μπορεί όντως το ΑΕΠ μας να αυξάνεται με ρυθμό μεγαλύτερο του αντίστοιχου Πορτογαλλικού. Μπορεί τέλος να φάγαν «π..τσα στην πρεμιέρα, π..τσα και στον τελικό»στο Euro.

Αλλά σε επίπεδο υποδομών (δρόμοι, μετρό, τρένα), «φιλικότητας» προς τον τουρίστα αλλά και τουριστικής αξιοποίησης στον μέγιστο δυνατό βαθμό (φανταστείτε ότι η περιήγηση στην Μαδέϊρα περιελάμβανε επίσκεψη στον «ψηλότερο παραθαλάσσιο λόφο της Ευρώπης και δεύτερο ψηλότερο στον κόσμο»-άκου κατηγορία,go figure) και γενικότερης αισθητικής (ειδικά αν συγκρίνουμε Αθήνα/ Θεσσαλονίκη με Λισσαβόνα/ Πόρτο) τρώμε τρελό ξύλο. Οι διαφορές αυτές (κατόπιν συζητήσεων με locals άλλα και Έλληνες που έχουν επισκεφτεί επανειλημμένα τη χώρα, με διαφορά κάποιων ετών ώστε να μπορούν να συγκρίνουν) αποδίδονται κυρίως στην σωστή-ή τέλος πάντων σωστότερη από εμάς-διαχείριση των γαμωκοινοτικών επιδοτήσεων και σε μια στοιχειώδη οργάνωση και κεντρικό σχεδιασμό.

Και αυτοί αγόρασαν Porsche Cayenne και Cherokee με τα ΚΠΣ, και αυτοί έφτιαξαν βιλλίτσες και πήραν φουσκωτά, αλλά προφανώς λιγότερα από εμάς και περίσσεψαν και κάτι «ψιλά» για έργα. Και αυτοί τραβάνε ζόρια με τον άρτο ημών τον επιούσιο αλλά έφτιαξαν ή/και διατήρησαν τους δέκα πεζοδρόμους τους για βολτάρισμα, το «γαμάτο» γραφικό τραμάκι τους για σεργιάνισμα στην πεντακάθαρη και χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο πόλη τους, τα παρκάκια τους και την πρασινάδα τους για να σπάει η τσιμεντίλα.

Και εκεί σε πιάνει το παράπονο. Γιατί στην σύγκριση με την Πορτογαλία δεν υπάρχουν πολλές δικαιολογίες (*Βλέπε παραπάνω) για τα δυσμενή για την Ελλάδα αποτελέσματα. Γιατί γίνεται ακόμα πιο εμφανής ο μεγάλος βαθμός ευθύνης του ανθρώπινου παράγοντα για την σημερινή κακομούτσουνη πραγματικότητα μας και όχι διάφοροι εξωγενείς παράγοντες που συχνά επικαλούμαστε ( και στο τέλος καταλήγουμε ότι για όλα φταίει η Τουρκοκρατία). Αλλά τι ξέρουν αυτοί οι «κουτοπορτογαλόφραγκοι»;