Αϊ αμ μπακ

Ένας συνδυασμός γεγονότων κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω internetική πρόσβαση και κατά συνέπεια να μην μπορώ επ ουδενί να postάρω. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι θα μου πείτε, ότι η απουσία μου πέρασε απαρατήρητη θα μου πείτε, και όλα αυτά τα ωραία που μπορούν να μου δώσουν κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσω την παραγωγή των πονημάτων μου.

Ο λόγος όμως που έθιξα το θέμα της απουσίας μου από τα blogging δρώμενα δεν ήταν άλλος από την επιθυμία να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη για την παρολίγο μετατροπή του blog σε κομματικό όργανο της Χαριλάου Τρικούπη από το Ergazomeno -για την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ από τις στάχτες του –Agori (ο οποίος παρεμπιπτόντως μετά από τον χαρακτηρισμό της υποψηφιότητας Σκαναδαλίδη ως «Βήμα Εμπρός» πετάει και ένα αφιέρωμα στον Che για ξεκάρφωμα αλλά και για να κάνει το «άνοιγμα» προς τα αριστερά και να αναδείξει την πολυσυλλεκτικότητα του πράσινου ήλιου..).Α, και για να ευλογήσουμε λίγο τα γένια μας, πείτε μου πόσο μπροστά έβλεπα ο μπούστης όταν αρκετά πριν τις εκλογές έβαζα το poll για πιθανότητα διάσπασης ΠΑΣΟΚ. Χαραμίζομαι, πάντα το λεγα..

Having said that, πάμε για ένα ποτ πουρί από σχολιασμό καθημερινότητας:

Χριστόδουλος: Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, η περιπέτεια της υγείας του συγκινεί το Πανελλήνιο και ανεβάζει θεαματικά την δημοτικότητα του (δώρο άδωρον βεβαίως καθώς τα σάβανα δεν έχουν τσέπες). Τόση ιατρική παραθυρολογία, από την εποχή του Ωνάσειου είχαμε να απολαύσουμε. Το πιο ωραίο σχόλιο που άκουσα ήταν το «Σε αντίστοιχες καταστάσεις συνήθως λέμε το –Τώρα έφυγε από τα χέρια των γιατρών και είναι στα χέρια του Θεού-στην περίπτωση του Χριστόδουλου λέμε το - Τώρα έφυγε από τα χέρια των γιατρών και είναι στα χέρια των δημοσιογράφων…». Οι οποίοι δημοσιογράφοι, βάλε κανα 3αρι μήνες (minimum) μπες βγες Χριστόδουλου στα νοσοκομεία και παράλληλο συμπούρμπουλο στην Σύνοδο για την διαδοχή του (ποια διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ και μαλακίες, εκεί να δείτε τι θα γίνει και πόσες κασέτες με εύηχα ονόματα όπως Σούζη, Λούση, Κάλλια έχουν να κυκλοφορήσουν) το ξεπέταξαν εύκολα το 2007 από άποψη υλικού για σχολιασμό.

ΠΑΣΟΚ-Διαδοχή: Τροφή για τις καλοκαιρινές επιθεωρήσεις στο Δελφινάριο. Έχει πλέον από όλα ο μπαξές. Και εκβιασμούς –από Γιωργάκη-για παροχή κοινοβουλευτικής υποστήριξης, και κατηγορίες για επικείμενη νοθεία με διπλοεγγεγραμμένα μέλη, και χτυπήματα κάτω από τη μέση με αναφορές στη συμπεριφορά Γιωργάκη όταν μας τελείωνε ο Ανδρέας (με ζουμ στη δακρυσμένη μάπα της Λιάνη), και καθιέρωση της πολιτικής ομάδας των «βαρώνων»(άκου βαρώνοι..). Και ο πυρήνας του ΠΑΣΟΚ να μοιάζει με το μετέωρο βήμα του πελαργού όσον αφορά τον ποιον θέλουν για αρχηγό, αφού για το συγκεκριμένο ζευγάρι δεν ισχύει ούτε καν το «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Για να δούμε τι θα δούμε ακόμα..

Μπάλα: Η 2η Οκτωβρίου κατατάσσεται πλέον μεταξύ 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου για τους απανταχού γαύρους ως ημέρα Εθνικής Παλιγγενεσίας. Τόσες χαρούμενες ανδρικές φάτσες ούτε σε ζωντανό διαγωνισμό του PlayBoy. Μέχρι και φωταγώγηση του Πειραιά είχαμε (α ρε Μπανανία) για το εκτός έδρας ευρωπαϊκό ξεπαρθένιασμα. Ντακς, μπράβο και επιτέλους και εύγε και υπάρχει τελοσπάντων θεός, αλλά όχι ρε φίλε και «Μπορούμε και το διπλό στο Μπερναμπέου». Πες μας τι πίνεις και δεν μας δίνεις. Και ο Τάκης σε 35 λεπτά έγινε Τάκαρος, και ο «γούνινος» Κοβάσεβιτς έγινε «Φονιάς», και ο Τζορτζεβιτς έγινε «Τζόβενιτς» και γενικότερα ξεδιπλώθηκαν όλες αυτές οι αρετές που κατατάσσουν τους έλληνες οπαδούς στις πρώτες θέσεις της αντικειμενικότητας, της υπομονής και της σταθερότητας απόψεων.


Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ: Κάνω χθες zapping στην τηλεόραση και πέφτω πάνω στο δελτίο ειδήσεων του ΣΤΑΡ. Ο Αιμίλιος Λιάτσος (Καλήσαςνύχτα) χαμογελαστός ανακοινώνει το επόμενο θέμα που είναι «Αν μια γυναίκα θέλει να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της, πρέπει να κάνει στον άντρα της striptease». Σε αυτό το σημείο κανονικά θα έπρεπε το χέρι μηχανικά να αλλάξει κανάλι εν μέσω υποσυνείδητων γαμωσταυριδιών αλλά εγώ συνέχισα γιατί α) σκάει στα καπάκια υπότιτλος «ο ρόλος των βλακών στο κοινωνικό γίγνεσθαι», το οποίο αν μη τι άλλο δημιουργεί κάποιο ενδιαφέρον και β) ο άνθρωπος είναι ζώο και άβυσσος η ψυχή του και όλα αυτά τα κλισέ που δικαιολογούν κάθε είδους ανεξήγητη μαλακία του εγκεφάλου. Και ενώ περιμένω λοιπόν να ακούσω μια συνέχεια του στυλ «σύμφωνα με τελευταία ιατρική έρευνα» ή τουλάχιστον «σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση στην Αμερική», η χαρακτηριστική φωνή του Λιάτσου με αποτελειώνει λέγοντας «αυτή την δήλωση μας έκανε η Μαρία Σκορδοπούτσογλου. Η Μαρία Σκορδοπούτσογλου συμμετείχε πέρυσι στο τηλεπαιχνίδι του Ανδρέα Μικρούτσικου Μεγάλο Παζαρι». Αυτό ήταν. Τα λόγια του ήταν σαν κλωτσιές στο κεφάλι σε πεσμένο στο έδαφος άνθρωπο. Η ώρα ήταν 20:15 (έχει σημασία η ώρα γιατί ακόμα και στο –ο Θεός να το κάνει-Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ υπάρχει κάποιου είδους λογική του στυλ «τα πιασάρικα θέματα νωρίς, τα πιο ελαφριά προς το τέλος») και κατά τα φαινόμενα η δήλωση «Αν μια γυναίκα θέλει να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της, πρέπει να κάνει στον άντρα της striptease» από το στόμα της εξέχουσας προσωπικότητας Μαρίας Σκορδοπούτσογλου είχε αξιολογηθεί ως α)είδηση ικανή να μπει στο Δελτίο (που για τα δεδομένα του ΣΤΑΡ εν πάση περιπτώσει «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα) και β) ως σημαντική είδηση, για να πάρει τέτοια χρονική θέση στα πλαίσια του Δελτίου. Και βέβαια, το υπόλοιπο του ρεπορτάζ για το θέμα να είναι διανθισμένο με ποικίλες ναζιάρικες, σεξουαλικές, ημίγυμνες πόζες της κας.Σκορδοπούτσογλου (τις οποίες φαλλοκρατικά ομολογώ ότι «ρούφηξα» σαν νεράκι..).
Και ερωτώ. Το ΕΣΡ, που έχει ρίξει πρόστιμα για ανταλλαγή αντρικού γλωσόφιλου στην TV, που έχει επιβάλλει την μεταφορά εκπομπών-reality μετά τα μεσάνυχτα λόγω του χρησιμοποιούμενου λεξιλογίου, που τέλος πάντων σε κάθε ευκαιρία προτάσσει τα·στήθη του για την προάσπιση των χρηστών ηθών, δεν μπορεί τουλάχιστον να επιβάλλει αλλαγή ονόματος (γιατί για αλλαγή περιεχομένου μωρέ μου) στο Δελτίο Ειδήσεων του ΣΤΑΡ; Ας το βγάλουν «Τα άπλυτα στη φόρα», «Η χαρά του μπανιστιρτζή», «Εδώ θα δείτε ότι ντρέπονται να δείξουν οι άλλοι» ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.Συγχίστηκα.Τέλος.

Για να σκάσει το χαμογελάκι

Η θερινή ραστώνη έχει καταλάβει κάθε ίνα του κορμιού μου (θα έγραφα ότι με έχει πιάσει σπαρίλα, αλλά δεν ήθελα να ξεπέσω λογοτεχνικά). Τα σοβαρά θέματα που κυριαρχούν στην επικαιρότητα, και που υπό κανονικές συνθήκες κάποιο από αυτά θα αποτελούσε το αντικείμενο των επερχόμενων γραμμών, αντιμετωπίζονται ολίγον επιδερμικά, φάση περνάνε και δεν ακουμπάνε, και το μυαλό έχει τραβήξει χειρόφρενο στην σκέψη «διακοπές». Ναι κυρίες και κύριοι, το λάβαρο της κοινωνικής επαγρύπνησης βρίσκεται σε φάση υποστολής.

Αφού λοιπόν δεν κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου ότι π.χ η φωτιά στον Υμμητό ή η ακατάσχετη εκλογολογία μπορούν κάλλιστα να συνδυαστούν σε ένα κείμενο με περιγραφή στιγμών ουζοποσίας (μετά μεζέ πάντα) σε κάποιο ήσυχο παραθαλάσσιο ταβερνείο, αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι πιο «εύπεπτο» και «καλοκαιρινό» (περίπου σαν την θεματολογία του εναλλακτικού δελτίου ειδήσεων του STAR αλλά χωρίς τα ζουμ σε κωλαράκια στις παραλίες). Τις τηλεοπτικές πηγές humor.

Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι- προφανώς-η επιλογή έγινε με σαφώς υποκειμενικά κριτήρια, τα οποία έχουν να κάνουν με την προσωπική αίσθηση humor του καθενός και την ηλικιακή ταύτιση με τις αναφερόμενες πηγές. Συνεπώς είναι πολύ πιθανό η ανάγνωση των παρακάτω γραμμών να προκαλέσει διάφορα συναισθήματα και σκέψεις όπως «τώρα κατάλαβα τι σημαίνει σκωτσέζικο humor», «είναι φανερό ότι ο τύπος έχει σταματήσει πρόσφατα τη θεραπεία με τα ψυχοφάρμακα», «αν τον είχα μπροστά μου άνετα τον πλάκωνα στ ξύλο» και άλλα τέτοια.

Επειδή όμως είμαι σίγουρος ότι με αυτά που έχετε διαβάσει μέχρι τώρα ούτως ή άλλως δεν με έχετε τοποθετήσει ψηλά στην κλίμακα εκτίμησης σας, αλλά και ότι οι περισσότεροι βρίσκεστε στην ίδια κατάσταση με εμένα άρα α)την έχετε κοπανήσει για κάπου και σιγά μην ψάχνετε εναγωνίως internet café για να surfαρετε β)οποιοδήποτε ανάγνωση κειμένου που ξεπερνάει τις δύο γραμμές σας προκαλεί πονοκέφαλο, και συνεπώς μόνος μου τα λέω μόνος μόνος μου τα ακούω, συνεχίζω ακάθεκτος.

Ιδού οι τηλεοπτικές στιγμές humor που με στιγμάτισαν (η σειρά είναι εντελώς τυχαία):

Α)Απαράδεκτοι. Έπος. Απίστευτο το casting, με ρεσιτάλ Μπέζου, και τους διάλογους απλά να δίνουν την δυνατότητα τρελών αυτοσχεδιασμών. Top pick διάλογος Μπέζου(προσποιείται τον «άντρα»)-Δ.Παππαδοπούλου (το παίζει γκόμενα του Μπέζου για να ξεγελάσουν μια θεία του). Δ.Π: «Ax,αχ χτύπα με στα βράχια». Μπέζος: «Ωχ,ωχ είμαι αβυσσαλέος»

Β)Ταινίες με Θανάση Βέγγο. Όλες. Ξεπερνώντας το τρεχαλητό και τα χαρακτηριστικά της εποχής και δίνοντας έμφαση στις μικρές λεπτομέρειες (στησίματα σκηνών, εκφράσεις προσώπου και χρήση λέξεων στους διάλογους), ο Βέγγος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Top pick (δύο από τα άπειρα). 1)Στο κλασσικό «Πράκτωρ ΘΒ» στην σκηνή με τον τουρτοπόλεμο στο ζαχαροπλαστείο που σκάει γεράκος και λέει «θα ήθελα μια τούρτα για το σπίτι».Απάντηση Βέγγου πριν του την σκάσει στην μουτσούνα «Θα την φας εδώ, μαζί μας». 2) Ο Βέγγος υποδύεται τον καζανόβα ποιητή, ένα τσούρμο γυναίκες του την πέφτουν και αρχίζουν να του σκίζουν τα ρούχα, ο Βεγγός χιλιοξεσκισμένος καταφέρνει να ξεφύγει τρέχοντας από τον όχλο και όπως τον κυνηγάει το τσούρμο, γυρνάει, σκύβει προς το έδαφος και λέει «Φευγάτε, θα πάρω πέτρα».

Γ)Λούφα και Παραλλαγή. Η μοναδική πραγματική κωμωδία του σύγχρονου (λέμε τώρα, εικοσιτόσο χρονών ταινία) ελληνικού κινηματογράφου. Μετά από αυτήν το χάος (πραγματική ιεροσυλία και το Σειρήνες στο Αιγαίο και το πανάθλιο ομώνυμο remake serial). Top pick (πάλι με το ζόρι γιατί την ξέρω απέξω). «Κύριε λοχαγέ αιτούμαι αγροτική άδεια», «Γιατί Μπαλούρδε», «Έχει ο πατέρας μου ζώα κύριε Λοχαγέ», «Το βλέπω».

Δ)The Simpsons-Παντρεμένοι με παιδιά. Το απόλυτο ξεφτίλισμα της μέσης αμερικάνικης οικογένειας και των αμερικανικών κοινωνικών αξιών. Διαφορετική προσέγγιση (το The Simpsons είναι αρκετά πιο πνευματώδες και έχει σαφώς περισσότερες πολιτικές αναφορές και κριτική) αλλά ο συνδυασμός και των δύο δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Πρέπει οπωσδήποτε να επισημανθεί ότι κατά την ταπεινή μου άποψη έχουμε πάνω από 5ετία να δούμε ελληνική χιουμοριστική σειρά της προκοπής (με εξαίρεση κάποια πρώτα επεισόδια του Παρα Πέντε και κάποιες στιγμές του 50-50 όπου και πάλι καταλυτικό ρόλο παίζει το casting και όχι οι διάλογοι). Έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε κωμική σειρά το «Μαρία η άσχημη». Μάλιστα. Στη συγκεκριμένη πρόταση το «κωμική» θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο ως εθνολογικός προσδιορισμός (αντί για βραζιλιάνικη σειρά ή ισπανική σειρά κοκ.). Για να μην σχολιάσω το concept κωμική σειρά «Τζέσυ Παπουτσή» (όπου για κάποιο μυστήριο λόγο όλοι πρέπει να τσιρίζουν-ξελαρυγγιάζονται-είναι σε κατάσταση υστερίας και αυτό θεωρητικά να πρέπει να σε κάνει να γελάσεις). Ε ρε «Ρετιρέ» και «Μικρομεσαίοι» που σας χρειάζονται…..